dawno nie czulam tej cudownej lekkosci na duszy..chyba zupelnie zapomnialam o jej istnieniu…o takim stanie ducha…
byl cieply letni wieczor..kilka dni temu…
towarzystwo siedzialo i popijalo schlodzone browarki i chyba niezle sie bawilo…
ja pod pretekstem zalatwienia potrzeby fizjologicznej wymknelam sie i poszlam na maly spacer..
moja oaza spokoju, na ktorej odbywala sie wlasnie impreza, znajduje sie wsrod lak i pol,niedaleko lasu, zdala od ludzkiego wzroku
na jednym z pol staly swiezo co zebrane snopki siana..
ogranela mnie nieodparta ochota zatopienia sie w nich..
zatopienia swojego ciala..nozdrzy..calej siebie..
takie moje sam na sam z sianem..heh
niczym szybujacy tyczkarz wzbijalam sie w powietrze i ladowalam na ich szczytach…
bawilam sie jak dzieciak…jedyne co zaklocalo moja beztroske to swiadomosc tego ile pracy musieli w to wlozyc rolnicy ubrani w swoje sprane podkoszulki…
ale nawet i to skutecznie nie potrafilo mnie powstrzymac..
wciaz biegalam i skakalam …az do calkowitego braku tchu..
cudowne uczucie…wolnosci,lekkosci i pelnego zaspokojenia…
tak jak narkoman na glodzie potrzebujacy dzialki..jak dzieciak w cukierni choc szczypty slodyczy..czy jak konajacy z bolu dawki morfiny
tak wlasnie czulam sie wtedy…
niestety ten stan ducha zniknal rownie szybko jak niespodziewanie sie pojawil..
teraz czesto zamykam oczy i usilnie przywoluje w pamieci tamte uczucie…ale to tylko marna namiasta,ochlap tamtego wieczoru…
odmowie wieczorem zdrowaski aby snopki staly tam jeszcze jutrzejszego dnia…
kropeczka
Hi, this is a comment.
To delete a comment, just log in, and view the posts’ comments, there you will have the option to edit or delete them.